PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 When all the mud is just becoming too much... ~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Raine
avatar

Aantal berichten : 389
Pawprints : 86
Naam : Megaaaan
Leeftijd : 21

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves.
Leeftijd: 3 years
Partner: Try to seduce me, dude

BerichtOnderwerp: When all the mud is just becoming too much... ~   ma jan 02, 2012 9:20 am

N A T H A N

De maan stond hoog aan de hemel toen een slanke wolvin zich een weg door de zompige wateren van het moeras baande. Hoe ze hier was beland was voor haar ook een grote vraag. Het was iets in haar onderbewuste dat haar vertelde dat ze hier moest zijn, maar ze kon er niet helemaal achter komen wat er hier te vinden was. In ieder geval vond ze hier zeker geen wolf, een gesprekspartner. Het was echt een van de meest verschrikkelijke plekken van heel Feralis en onbewoonbaar bovendien. Overleven was hier moeilijk, maar dat kon ook iets zijn waardoor Raine zich op een vreemde manier getrokken voelde door dit afgelegen gebied. Het was eigenlijk precies het tegenovergestelde van haar karakter. Over het algemeen was het teefje een lieve wolvin met niets kwaads in de zin die graag de vrede tussen de wolven wilden bewaren. Ze wilde rust in haar leven hebben en dacht niet te ingewikkeld na, ze was erg simpel met dingen. Zelf zat ze ook niet heel erg ingewikkeld in elkaar, ze was geen moeilijke wolf en ging snel een praatje met iemand aan. Maar wat zo’n wolf in zo’n plek als deze zocht? Vertel het maar.
Toen Raine een hoger gelegen stukje grond had gevonden, klom ze er snel op en schudde haar vacht uit. Ze kon die gore stank van het moeras maar niet verdragen, hoewel ze er steeds meer gewend aan begon te raken. Haar bruine ogen schitterden in het maanlicht, en dezelfde schittering lag op het vuile moeraswater waar ze zonet doorheen had gewaad. Slijmerige drab hing aan haar eens zo schone vacht en zorgde ervoor dat het begon te jeuken. Het teefje lichtte haar achterpoot op en begon heftig haar zij te krabben om de jeuk te verdrijven. Daarna liet ze zich vermoeid op het stukje grond vallen en merkte tot haar opluchting dat het droog was. Haar halfgesloten ogen tuurden over het kalme water. Duizenden vliegjes zweefden door de lucht en af en toe sprong een kikker of een ander beest in het water wat rustgevende, plonzende geluidjes maakte.
Eigenlijk was het doel van deze tocht om andere wolven te vinden om mee te praten, maar op een of andere manier was ze in het moeras beland. Het zou echt onmogelijk zijn om hier een goede gesprekspartner te vinden, wat ze dus ook al een tijdje geleden had opgegeven. Op dit moment wilde ze alleen nog maar rust, eventjes tijd voor zichzelf. Zodat ze kon nadenken. Maar voor ze eindelijk in haar gedachten kon verzinken, eiste een onaangenaam geluid haar aandacht op. Met gespitste oren draaide ze haar kop en probeerde te ontdekken waar het geluid vandaan kwam. Maar voor ze de aanstichter had gevonden, stond er een donker gedaante voor haar.


»»-------------¤-------------««


Raine . Dagon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://newyorkcity.actieforum.com
Nathan
avatar

Aantal berichten : 392
Pawprints : 72
Naam : Gabri
Leeftijd : 22

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves
Leeftijd: 4,5 years
Partner: If you're the right one..

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   ma jan 02, 2012 10:59 am

De wolf liep in een rustig drafje rond in de gebieden. De maan scheen hoog aan de hemel. Het was dus nacht geworden. Nathan was 4,5 jaar en liep wat rond. Plots begon de reu te lachen. Een geintje uit halen was best wel geniaal. Het gelach, wat dan raar gegrom werd, was wat duivels. Maar veel duivels was het niet. Hij was immers neutraal. Wat de reu ook leuk vond was gewoon weg droge teksten op zeggen. Snel huilde hij eens naar de maan en begon met rennen. Op weg naar overal en nergens. Iets wat hem wel zou bevallen. Er was vast wel een plek voor hem waar hij zich helemaal thuis voelde. Op de een of andere manier was dat wel gewoon overal hier in Feralis. Ergens in een andere gebied stopte hij en huilde nog eens naar maan. Maar al vrij snel was zijn aandacht weer gericht op andere dingen. Ook dwarrelde al de hele tijd een tekst door zijn hoofd heen. De enige manier op het rustig in zijn hoofd te krijgen, was dat hij het moest op gaan zeggen. 'Praying won't do it. Hating won't do it. Drinking won't do it. Fighting won't knock you out of my head. Hiding won't hide it. Smiling won't hide it. Like I aint tried it. Everyone's tried it now and failed somehow.' Onder tussen rende hij verder, richting de Blackthorn Marshlands. 'So when you gonna let me. When you gonna let me out, out? And if you know, how do you get up from an all time low. I'm in pieces, seems like peace is the only thing I'll never know. How do you get out, get out?' De reu rende verder en nam grote passen, bijna sprongen om sneller te rennen. Waarom? Geen idee hij had gewoon zin het harde rennen. 'Cause driving won't do it. Flying won't do it. Denying won't do it. Crying won't drown in out, what you said. When I'm standing at the yellow line, waiting at the station. Or I'm late work, a vital presentation. If you call me now wolf, without reservation, I would try to break through.' Hij naderde het gebied waar het moeras lag. Maar het boeide hem niet zo veel, want Nathan zat te veel met die tekst in zijn hoofd. 'I can't even find a place to start. How do I choose between my head and heart. 'Til it ceases, I'll never know. How do you get up from an all time low.' De tekst was voor Nathan niks dan gewoon een verzinsel. Maar hij vond het eigenlijk best wel grappig. Vooral het stukje wat hij nu bedacht. 'A low, a low, a low, a low, a low, a low, a low. Can you hear me? A low, a low, a low, a low, a low, a low, alow. Can't you hear me? A low, a low, a low, a low, a low, a low, a low. Can you hear me? A low, a low, a low, a low, a low, a low, a low. How do you get up from an all time low.' De laatste low kwam er behoorlijk raar uit. Door zijn afwezigheid van het benul dat hij moest uit kijken had hij niet. Hij was over een wolf heen gedonderd. Had hij wel weer. Toen hij het toch besefte begon de reu te grinniken. Hij was soms een klungel, maar hij had plezier in zijn leven, iets waar het voor hem om draaide. De reu stond op en schudde zijn vacht eens uit. Hij draaide zich om en keek naar de teef voor hem 'Uhm sorry? Ik keek niet uit, mijn fout.' Hij glimlachde eens en ging rustig zitten. 'Ik ben Nathan en jij?' Vroeg hij maar beleefd aan de bruinige teef.

»»-------------¤-------------««


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.rocketscience.rpgboard.net
Raine
avatar

Aantal berichten : 389
Pawprints : 86
Naam : Megaaaan
Leeftijd : 21

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves.
Leeftijd: 3 years
Partner: Try to seduce me, dude

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   di jan 03, 2012 4:05 am

Verstoord wierp Raine een blik naar de witte wolf die als een of andere halve gare over haar heen was gelopen. Met een grom sprong ze op en liet haar haren overeind staan. Ze keek de witte wolf woest aan, maar toen hij grinnikte, kon ze het niet laten zelf ook haar tanden bloot te lachen. "Uhm sorry? Ik keek niet uit, mijn fout." Gelukkig, het was een beleefde reu. Wat Raine nu echt niet kon hebben was een of andere arrogante reu waarvan de macht overduidelijk naar zijn kop gestegen was. Van die wolven waren er veel te veel naar haar zin hier op Feralis. Liever had ze klunzige wolven zoals deze, daar kon ze tenminste nog om lachen. "'t Is al goed," zei ze terwijl ze haar vijandelijke houding liet zakken. Raine bewoog haar oren naar voren en glimlachte lief. "Ik ben Nathan en jij?" Het teefje mocht de ondertoon in zijn stem wel. Hij klonk beleefd en rustig, precies wat ze nu even nodig had. Zijn stem leek haar een beetje te kunnen kalmeren, maar om haar rustig te maken was ook niet heel veel nodig. "Mijn naam is Raine," vertelde ze hem met een vriendelijke glimlach. Het drong pas laat tot haar door dat Nathan hier helemaal niet thuis paste in dit moeras. Het was er veel te donker en voor zover Raine al kon zeggen leek hij haar niet echt een gemene wolf. Voorzichtig liet ze zich met een zucht weer op de mossige grond vallen. Ze hief haar voorpoot op en gaf er een paar likken over om de laatste restjes moerasdrab eruit weg te halen. Daarna richtte ze haar blik op Nathan. "Wat moet zo'n vrolijk jochie als jij eigenlijk in zo'n donker moeras als dit?" vroeg ze hem oprecht geïnteresseerd. Zelf zou ze afwachten met het vertellen wat zij hier deed. Hij moest maar een beetje interesse in haar tonen als hij het zou willen weten. Stram plaatste ze haar poot terug op de grond en keek om zich heen. Hoewel ze al haar aandacht aan Nathan wilde geven, werd ze steeds afgeleid door geluiden om zich heen. Haar gebrek aan concentratie kon ook komen doordat ze amper wat had geslapen de laatste tijd, en dat kwam nu extra hard aan. Ze voelde zich steeds minder op haar gemak. Godsamme, haar domme, eigenwijze karakter ook soms...
[Le kort :l]

»»-------------¤-------------««


Raine . Dagon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://newyorkcity.actieforum.com
Nathan
avatar

Aantal berichten : 392
Pawprints : 72
Naam : Gabri
Leeftijd : 22

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves
Leeftijd: 4,5 years
Partner: If you're the right one..

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   di jan 03, 2012 4:51 am

Nathan keek haar vrolijk, misschien iets té vrolijk aan. 'Mijn naam is Raine.' Vertelde ze aan hem. 'Wauwwieee wat een naam.' Dacht hij in zich zelf en grinnikte. 'Dus jij bent Raine, nou aangenaam kennis te maken.' Zei hij op een bekakt toontje en hield een poot voor zijn borst, terwijl hij heel bekakt met zijn wolven kop naar haar keek. De teef ging liggen en begon haar poot schoon te likken. Nathan keek eens om zich heen en trok een wenkbrauw op. Waar was hij nu eigenlijk beland? Waarom was hij hier in dit moeras gekomen? Het was hier veels te donker, als hij er goed bij na dacht. De reu hield zijn kop schuin en luisterde naar de omgeving. 'Praying won't do it. Hating won't do it. Drinking won't do it. Fighting won't knock you out of my head. Hiding won't hide it. Smiling won't hide it. Like I aint tried it. Everyone's tried it now and failed somehow.' Mompelde de reu weer eens op en draaide zijn kop eens. Waarom spookte dat stukje tekst elke keer door zijn kop. Hij keek eens naar zijn poten en zag een plukje raar stuk vacht langs zijn lichaam liggen. De reu viel al snel dat plukje aan, maar beet daardoor wel in zijn staart. 'AUW.' Met zijn poot streek hij over zijn staart. 'Waarom zit jij nou altijd in de weg.' Mopperde hij weer eens tegen zichzelf. 'Wat moet zo'n vrolijk jochie als jij eigenlijk in zo'n donker moeras als dit?' Vroeg de teef aan hem. De reu keek haar weer aan en trok zijn wenkbrauwen op. 'Dat vraag ik me nou ook al af. Wat doe ik hier eigenlijk? Volgens mij ben ik weer eens verdwaald. Zoals altijd?' Hij begon weer te grinniken en sprong op. Sterkte zich uit en wilde ergens anders gaan zitten. Een boomstronk verderop trok zijn aandacht. Hij wilde een poot vooruit zetten, maar gleed uit, plat op zijn buik. 'Nouhouww.... Nu ben ik weer vies.' Hij ging beledigd zitten en keek naar zichzelf. 'Nu ben ik niet meer wit, maar groen....' Beteuterd keek hij naar zijn vacht. Die had hij een half uur geleden helemaal schoon gemaakt. Had hem behoorlijk lang geduurt en nu binnen een paar tellen was hij weer helemaal vies. Plots schoot er een droge gedachte door zijn hoofd. 'I'm a green, economic wooohooolfff. I'm like the green peace, seems like the pieces in my head. I'm the green wolf.' Onder tussen draaide hij rondjes met zichzelf en bewoog zijn heupen op de maat hoe hij het stukje zong. Maar al vrij snel zag hij de teef weer vanuit zijn oog hoeken. Snel ging hij zitten en keek met een enorme onschuldige bigsmile. 'Dat zag jij niet?' Zei hij met een poot voor bek en grinnikte eventjes. Nathan trok weer een serieus gezicht. 'Ik ben een beetje gek hoor, niet zo heel erg, nee dat zeker niet, maar ik hou wel van grapjes en geintjes. En jij?' Vroeg hij aan de teef met een korte wenkbrauwwiebel en een schuine beweging dat hij wat slijmde. Daarna schoot hij weer in de lach en viel op de grond. Hij spartelde het uit van plezier. Na een paar minuten ging hij weer zitten. Maar toen hij eens keek naar zijn rug was die ook vies. 'Nou is het wel zeker dat ik een groene wolf ben. I'M THE GREEN WOLF.' De wolf keek nog eens naar de teef en kreeg een bigsmile op zijn kop.

»»-------------¤-------------««


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.rocketscience.rpgboard.net
Raine
avatar

Aantal berichten : 389
Pawprints : 86
Naam : Megaaaan
Leeftijd : 21

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves.
Leeftijd: 3 years
Partner: Try to seduce me, dude

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   di jan 03, 2012 11:37 pm

Een vervelende, koude rilling trok over Raine's ruggengraat. Ze had de hele tijd het idee dat ze werd aangestaard door alles en iedereen, en dat was zeker niet fijn. Het kon ook heel goed dat ze zich aanstelde, maar als ze in zo'n humeur als deze zat, kon het haar niets meer schelen wat anderen van haar dachten. Dan moest ze eigenlijk gewoon alleen worden gelaten voor ze iemand beledigde met haar snauwende opmerkingen. Hoewel Nathan haar wel een beetje op leek te vrolijken. Hij was geen heel serieuze wolf, dat kon ze wel vaststellen. Hij was best wel druk, eigenlijk, en dat nog terwijl hij zeker wel ouder moest zijn als zij was. Maar ja, zij was ook weer niet de beste in het inschatten van leeftijden. "Dus jij bent Raine, nou aangenaam kennis te maken," zei hij op zo'n bekakte toon dat Raine spontaan in de lach schoot. Hij had zijn poot opgetild, alsof ze hem moest schudden. Ze boog haar kop en liftte ook haar poot op, en schudde een beetje ongemakkelijk zijn poot, voor zover het lukte.
Terwijl ze zo op de grond lag en een beetje gedachtenloos haar poot aan het likken was, leek Nathan iets te zingen, ook al klonk het meer als mompelen. Ze sloot haar ogen en luisterde naar wat hij brabbelde, maar kon er niet veel uit opmaken. Toen hij klaar was, wilde ze hem vragen wat hij zojuist had zitten mompelen, maar hij leek alweer met heel andere dingen bezig te zijn. Vanuit haar ooghoeken zag Raine hoe Nathan naar zijn staart greep en er een flinke beet in gaf. "AUW!" riep hij bijna verontwaardigd. Het teefje grinnikte om zijn speelsheid. Zelf was ze dat allang al afgeleerd. Van haar ouders moest ze altijd een beetje volwassen zijn, niet zo'n speelse dame. Af en toe miste ze het wel, dat pup-zijn, maar voor later leek het altijd de beste optie te zijn geweest. Dan stond ze in ieder geval als een volwassene in het leven, en niet als 6-jarige die nog steeds met zijn prooi speelde. Raine glimlachte mager. Hoe meer ze eraan dacht, hoe meer ze merkte dat ze terug verlangde naar haar kindertijd. Het was allemaal veel leuker, met veel minder zorgen en alles was een stuk spannender. Hoewel ze het ook aardig spannend vond waar ze nu weer was beland. "Dat vraag ik me nou ook al af. Wat doe ik hier eigenlijk?" Nathan leek er een grapje van te maken, en dat kon Raine wel waarderen. Was hij in ieder geval nog niet meegesleurd in de sombere wereld van het moeras. "Volgens mij ben ik weer eens verdwaald. Zoals altijd?" Het teefje grijnsde breed en keek hem met pretoogjes aan. "Je klinkt niet echt als een wolf met een goed gevoel voor richting," zei ze speels zonder hem te willen beledigen. Maar de reu leek alweer zijn afgeleid door andere dingen. Hij was opgestaan en liep van haar weg. een grote boomstronk leek zijn doel te zijn geweest, maar voor hij daar ook iets mee kon doen, lag hij languit op zijn snuit. Zonder het door te hebben, gooide Raine haar kop in haar nek en liet een schaterende lach horen. Ze rolde zich op haar zij en kneep haar ogen dicht terwijl ze snakte naar adem. Hierdoor miste ze de helft van het toneelstukje dat Nathan opvoerde, maar ze kon het grotendeels nog wel horen, wat haar niet erg hielp met het stoppen met lachen. "Dat zag jij niet?" zei hij quasi-waarschuwend tegen het teefje. "Wat kun jij heerlijk met je heupen draaien, zeg," lachte ze, terwijl ze opstond om hem na te doen. Het ging een beetje stijf omdat haar spieren stijf waren geworden van het liggen, maar daar ging het niet om. Ze stootte hem aan met haar achterste en liet zich daarna weer op de grond ploffen. Ze spitste haar oren om te horen wat Nathan zei. "Ik ben een beetje gek hoor, niet zo heel erg, nee dat zeker niet, maar ik hou wel van grapjes en geintjes. En jij?" Voor een paar seconden leek hij serieus te zijn, maar al snel lach hij weer op de grond van het lachen. Raine grijnsde hem vanaf een afstandje toe. Toen hij was uitgelachen, zag ze haar kans om hem te vertellen wat een stijve hark ze eigenlijk wel niet was, maar hij was haar weer voor door te zeggen dat hij "The green wolf" was. De reu keek haar lachend aan, en ze kaatste die blik terug. "Een heel sexy, groene wolf, hoor," grinnikte ze. Ze bekeek hem eventjes en zag dat zijn spierwitte vacht onder het vuil zat. "Die kleur staat je goed!" Daarna vond ze het nog nodig om na de stilte even kort antwoord te geven op zijn eerder gestelde vraag, wat misschien niet helemaal een vraag was geweest, maar ze wilde hem toch beantwoorden. "Nou, eerlijk gezegd ben ik niet zo gek. Ik ben veel te streng opgevoed," zei ze met een vlugge blik naar boven waar de sterren zich al aan de hemel verzamelden. No offence dacht ze vlug en zond deze gedachte naar haar ouders, twee van de vele sterren die daar boven hingen. "En eigenlijk heb ik nog nooit zo'n drukke wolf als jou ontmoet," gaf ze eerlijk toe. "Echt waar, Nathan, je bent me er eentje." Rustig rolde ze terug op haar buik en hi zichzelf overeind. Ze had honger gekregen van al dat gelach, maar wist niet zeker of hier wel de geschikte plek was voor een goede jacht. Er werd gezegd dat alles in het giftig was en dat het zeker niet mocht worden gegeten, wilde je niet ziek worden. Ze keek een beetje rond en hoopte misschien op een lekker hapje dat zo voor het grijpen lag, maar al wat ze zag waren een paar dikke, slijmerige kikkers en een hele hoop vliegjes boven het moeraswater. Niet echt een gezonde maaltijd dus. Raine wierp een blik op Nathan. Zou hij misschien iets voor haar willen vangen? Ze had al vaker gebruik gemaakt van andere reutjes om zo voedsel voor zichzelf te krijgen, maar dat alleen in heel ernstige gevallen, wanneer ze zelf amper nog kon lopen van de honger. Maar deze reu leek niet echt het type om voor haar een prooi te vangen. Nou ja, misschien moesten ze ook wel eerst weg zien te komen uit dit donkere gat. Met een zucht keerde ze haar kop naar de plek waarvan Nathan gekomen was. Hij leek niet heel vies te zijn geworden van zijn tocht, hij kwam vast van het droge land. "Ik vind het wel welletjes geweest hier," zei ze met een verborgen hint. Ze wilde hier weg. Gewoon echt weg. Ze leek wel paranoïde te worden hier. Het voelde niet gezond, dus wilde ze er niet langer blijven. Zonder te wachten op een antwoord van Nathan, liep ze met haar blik gefocust naar voren richting de vrijheid, tenminste, dat hoopte ze. Stellig liep ze straal langs hem en zette koers naar het noorden, waar ze hopelijk een uitweg zou vinden uit deze verschrikkelijke put van ellende. Hoewel de reu deze put wel iets aangenamer maakte. Eigenlijk was het zo erg nog niet, alleen was ze natuurlijk veel te koppig dat toe te geven. Weg. Nu.

[Maar even geswitcht naar een andere praatkleur, dat cyaan begon nu al pijn te doen aan mn ogen xD]

»»-------------¤-------------««


Raine . Dagon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://newyorkcity.actieforum.com
Nathan
avatar

Aantal berichten : 392
Pawprints : 72
Naam : Gabri
Leeftijd : 22

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves
Leeftijd: 4,5 years
Partner: If you're the right one..

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   wo jan 04, 2012 4:10 am

Nathan merkte dat de teef hem grappig vond, ze lachte namelijk om hem. Stiekem was hij best wel trots dat hem dat al was gelukt. Maar al vrij snel zag hij dat de teef weg wilde. Ze leek een soort paniek aanval te krijgen van dit vervelende, zwarte gat. Een rilling ging over zijn lichaam. Waarom was hij toch hierheen gekomen? Het was hier veel te somber en de verveling heerste behoorlijk erg. Nathan dacht eens na en keek eens voor zich. Toen hij wat aan Raine wilde vragen, was ze al niet meer bij hem. Daardoor schrok Nathan wel even, hij vond haar namelijk best wel aardig. Verschrikt draaide hij een rondje, maar zag haar al vrij snel tussen de bomen. Snel ging Nathan achter haar aan en begon vrolijk te fluiten. 'Weetje, ik vind dat je je leven vrolijk moet in zien. Je leeft maar een keer, dus moet je er wat van maken. Hoe oud je ook bent, je mag altijd plezier blijven bleven en dat doe ik ook.' Nathan sprong op een boom en gleed wat uit doordat de schors nat was. 'Wieeeehhh.' Schaterde hij het uit van plezier. Maar de boom liet hem niet stoppen met glijden en Nathan kon niet stoppen voor hij van de boom af viel. Daar lag de wolf, weer op zijn neus, voor de boom. Waarom was hij nou zo'n domme klungel dat hij elke keer overal van af viel. Hij stond op en schudde zijn vacht uit. 'Nu ben ik nog groener. Gnagna. I'm the green wolf. I'm the green wolf.' Vrolijk ging hij met zijn heupen op de maat mee doen en zong vrolijk over allerlei dingen die hij tegen kwam.

Hij voelde zich goed bij de teef. Hij bedoelde dat niet dat hij haar leuk vond, nee. Hij zag haar meer als een goede vriendin. Nathan rende wat vooruit en sprong wild boven iets toen hij een konijn verschrikt weg zag rennen. Als een wilde gek rende hij erachter aan en greep hem vast, maar toen hij op keek zag hij een groot hert voor zijn neus staan. Kwijlend keek hij naar het grote hert en zijn honger was terug gekeerd. Voorzichtig sloop de reu dichterbij. Hij zakte wat door zijn poten en wiebelde wat met zijn achterwerk heen en weer om een goede sprong te maken. Met een harde afzet door zijn achter poten vloog hij door de lucht heen op weg naar zijn prooi. De wolf had zijn nagels uit staan en had het hert al bijna te pakken. Hij greep het beest bij zijn hals en beet hard door. Terwijl hij met zijn poten het hert behoorlijk hard raakten. Nathan had de slagader geraakt en sloeg met zijn klauw tegen de kop van het beest aan, dat alleen nog wankelde. Nathan ging met zijn volle gewicht richting de grond duwen, zodat het hert wel moest vallen. Door met zijn poot extra hard op de kop van het beest te slaan toen het de grond raakte, scheurde hij een deel open van het beest en rukte met geweld het hart eruit. Hij nam het beest vast en trok het, maar het was behoorlijk zwaar, naar Raine toe. Hij legde het grote beest voor haar neer en ging zitten. 'Bon Appetite' Vrolijk duwde hij het dode beest naar haar toe en glimlachde. 'Ladies first.' Ondertussen schoof hij ietsjes op en ging zichzelf schoon likken, voor zo ver het kon.

»»-------------¤-------------««


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.rocketscience.rpgboard.net
Raine
avatar

Aantal berichten : 389
Pawprints : 86
Naam : Megaaaan
Leeftijd : 21

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves.
Leeftijd: 3 years
Partner: Try to seduce me, dude

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   do jan 05, 2012 8:43 am

Het leek even te duren voor Nathan doorhad waar Raine heen was gegaan, want de rustgevende pootstappen kwamen later dan ze had verwacht. Ze hield haar blik steeds vooruit gericht, maar spitste haar oren goed om te horen of ze hem misschien aan kon horen lopen, en natuurlijk om te luisteren naar de griezelige geluiden van het moeras. Plots hoorde ze een snerpend gefluit, en verschrikt keek ze om. Achter haar kwam Nathan op een drafje naar haar toe gehuppeld terwijl hij een vrolijk deuntje leek te fluiten. Het teefje grijnsde breed, draaide zich weer om en liep verder, rustiger dan dat ze eerst had gelopen. ”Weetje, ik vind dat je je leven vrolijk moet in zien. Je leeft maar een keer, dus moet je er wat van maken. Hoe oud je ook bent, je mag altijd plezier blijven beleven en dat doe ik ook.” Raine luisterde maar half naar wat de reu te vertellen had. Hij leek als een kleine pup overal op te springen, maar hij had wel wijze woorden met een kern van waarheid. Ze kon het niet helpen met een grote grijns door te lopen, eentje die wel permanent leek te blijven. ”Maar het leven is niet altijd vrolijk,” vertelde ze hem. ”Zoals nu. Ik snap ook niet hoe je het nu nog voor elkaar kunt krijgen zo vrolijk te blijven.” Ze keek niet om naar hem, ze had haar ogen nodig om te zien waar ze liep. Allerlei vervaarlijke kuilen scholen onder zwakke takjes. Met één verkeerde stap zou ze er zo in kunnen worden gesleurd, en Nathan zou vast te druk bezig zijn met zijn vrolijke wereldje om haar dan nog te redden. Op een of andere manier voelde ze zich toch eenzaam, ook al hing hij bij haar in de buurt. Dat kon ook zijn omdat ze zich bijna volledig afsloot van de buitenwereld en alleen nog maar gefocust was op de uitgang van deze grote, modderige hel.
Ineens viel het Raine op dat Nathans pootstappen haar niet meer leken te volgen. Ze had zo in haar eigen wereldje gezeten dat ze niet had gemerkt dat hij weg was gegaan. Lichtelijk in paniek keek ze in het rond tot ze een wit-achtige vlek in de verte zag worstelen met iets wat leek op een hert. Even bedacht ze dat ze hem misschien moest gaan helpen, maar dat idee wuifde ze snel uit haar hoofd. Met een tevreden gelaat ging ze zitten en keek geduldig vanaf een afstandje naar het spektakel voor haar. Al snel had Nathan het hert gedood en begon hij het met moeite haar richting op te slepen. Nog steeds deed Raine niks. Ergens verwachtte ze wel dat de reu niet zo hebberig zou zijn en dat hij het hert wel met haar zou willen delen. Ze zou in ieder geval niet gaan bedelen om eten; ze was volwassen genoeg om voor haar eigen voedsel te zorgen. Eigenlijk verbaasde het het teefje ook een beetje dat hij hier zomaar een hert tegen was gekomen. Het gebied was wel een beetje veranderd, er waren veel minder zompige modderpoeltjes en er was steeds meer heldergroene beplanting te zien, maar nog steeds leek het niet op een fijn onderkomen voor welk dier dan ook. Met een plof werd het grote gevaarte voor Raine neergegooid en Nathan leek er erg tevreden over te zijn. ”Bon Appetite,” zei hij met een grote glimlach. Het teefje keek hem even aan. Ze voelde haar maag nog erger knorren nu het voedsel daadwerkelijk onder haar neus lag, maar ze wilde niet als een beest aanvallen. Ze was namelijk een dame. Oké, dat was ze niet. ”Ladies First.” Deze woorden klonken net op tijd, want Raine stortte zich op de sappige flank van het hert en scheurde met haar tanden het taaie vel aan stukken zodat ze beter bij het vlees kon. Ze schranste er op los en het kon haar even niks meer schelen dat er een reutje naast haar zat. Haar ouders zouden zich schamen voor het gedrag dat ze nu uithaalde. Ze zouden haar straffen voor haar idiote gedrag. Maar haar ouders waren er niet om dit nu te doen, sterker nog, ze waren er helemaal niet meer. Plots hield Raine stil. Ze bleef met haar bek in het gat zitten dat ze had gemaakt om vlees uit te scheuren. Achter haar ogen prikten tranen. Nee, waarom moest ze nou juist op dít moment denken aan haar ouders? Het teefje trok haar snuit uit het karkas. Ze had geen honger meer. Ze wilde hier weg. Opnieuw sloeg de paniek toe en wazig keek ze voor zich uit, terwijl ze wild haar kop heen en weer zwaaide om de gedachte aan haar ouders te vergeten. Dit moeras maakte haar gek, echt knettergek. En dan niet gek op de manier dat Nathan was. Zijn manier van gek zijn was draagbaar en achtervolgde haar niet. Haar manier van gek zijn was… Nou ja, was gewoon verschrikkelijk. Raine besefte dat de reu haar nu wel heel raar aan zou moeten kijken, hoe ze hier als een malloot haar kop aan het schudden was en raar voor zich uit keek. Met grote ogen keek ze hem aan. ”Ik moet hier weg,” zei ze resoluut. ”Nu. Haal me hier weg!” Ze deed een paar stappen naar voren, waarna ze zich duizelig tegen een boom liet leunen om niet om te vallen. Haar ouders, haar zusje… Allemaal weg. Zij, hier, alleen in het moeras, doorgedraaid… Op zulke momenten wenste ze dat ze haar familie nooit had verlaten. Als zij er nog gewoon waren, was dit nooit gebeurd. Dan had ze iemand om op te leunen wanneer ze verdriet had. Nu moest ze het allemaal maar opkroppen, en dat was ook niet goed. Ze had geen vrienden waar ze haar gevoelens mee kon delen. Ze was volledig op zichzelf. En daar moest snel verandering in komen.

[Ik hoop dat je er iets mee kunt...]

»»-------------¤-------------««


Raine . Dagon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://newyorkcity.actieforum.com
Nathan
avatar

Aantal berichten : 392
Pawprints : 72
Naam : Gabri
Leeftijd : 22

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves
Leeftijd: 4,5 years
Partner: If you're the right one..

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   do jan 05, 2012 9:54 am

Nathan keek even naar Raine. Ze at gulzig van het beest, maar plots trok ze haar kop terug. Ze leek ergens van te schrikken. Nathan begreep niet wat haar plots aan viel. 'Ik moet hier weg.' Begon ze en een paar tellen later zei ze het opnieuw. 'Nu. Haal me hier weg!' Nathan keek om zich heen en stond aan de grond genageld. Wat moest hij toch doen. Zijn gedachten gingen duizenden keren sneller en hij kon niet helder meer denken. 'Wat moet ik nou doen? Aaahh waarom werkt nu alles ineens tegen.' Schreeuwde hij tegen zichzelf in zijn gedachten. Plots vielen zijn gedachten uit en scheen er de oplossing in te hangen. Maar op dat zelfde moment liet de teef zich tegen een boom aanvallen. Snel ging Nathan er op af en hield haar tegen, zodat ze niet viel. 'Raine?' Vroeg hij fluisterend en heel erg bezorgd. Maar de teef leek hem niet te horen. Wat was er gebeurd dat ze ineens zo deed. Nathan tilde haar op haar poten en ging onder haar buik door, zodat die op zijn rug lag. Met een poot op haar poot en een beweging van zijn rug en heupen gooide hij haar op zijn rug. Als ze zelf niet in staat zou zijn door zelf hier weg te komen, ook doordat ze net tegen die boom aan viel, dan ging hij haar zelf wel uit dit moeras halen. Nathan wilde niet dat ze zich hier verloor om welke reden dan ook. Nu was de vrolijke boel aan de kant gezet en was hij behoorlijk serieus geworden. Raine moest hier weg en dan ook zo snel mogelijk. Nathan begon in een drafje, met haar op zijn rug te rennen richting de uitgang waar hij vandaan kwam. Hij kwam uit het zuiden en daar was een plek genaamd Crystal Cove. Het was een plek die behoorlijk mooi was en ontzettend neutraal. Een plek die haar waarschijnlijk wel voor een deel zou genezen van alles wat somber en donker was. Hij was er ooit eens langs gekomen toen uit vanuit het buiten gebied van Feralis kwam. Nathan liep op een drafje verder en voelde doordat ze op zijn rug lag met haar buik haar hart kloppen tegen zijn rug. Dat liet hem rillingen krijgen. Nog nooit had hij eigenlijk iemand zo dicht bij hem gehad buiten zijn broertjes om. De reu sloot zijn ogen even toen hij stil bleef staan. Hij was door zijn vader verbannen om zijn broertjes nog eens te zien en om hun eens te zien. Het wat verschikkelijk de eerste paar jaren. Maar de reu had zich er door geslagen en zocht via een andere weg naar een betere manier om te leven. Ookal had hij de neiging gehad slecht te worden, bleef hij toch zichzelf. Dat was een fact die niet veel hem na zouden doen. Sommigen zouden zich kwijt raken aan de gedachten die door anderen beïnvloed zouden worden. Maar dat liet de reu niet toe. Nathan liep nog steeds door het moeras rond. Hij wist dat hij hier ergens heen moest, maar de juiste weg wist hij niet meer helemaal zeker. De geur van het moeras had zijn geur doen verdwijnen. Daarom was het moeilijker om de weg terug te vinden. Het dier dat hij net had gevangen en waar Raine mee aan het eten was, moest hier maar blijven liggen en weg rotten. Tenzij iemand anders hem eerder vond. Maar dat boeide hem nu niet meer. In Crystal Cove was vast nog wel wat meer wild dat er rond zwierf. Nathan liep verder en hield in de gaten wat er met de teef gebeurde. Maar moest het echt te gek worden dat er wat met haar gebeurde, zou hij zijn leven voor haar wagen. De reu deed alles voor wolven die hij mocht en zij was er een van. Hij vond haar aardig en wist zeker dat ze veel voor hem ging betekenen. Nathan zag plots hoe de uitweg hem tegemoet kwam. Het juiste moment om vanaf nu van deze plek weg te rennen. De energie die hij met het rustige drafje had uitgespaard, gebruikte hij nu om hier zo snel mogelijk vandaan te komen. Het was nu Nathan's verantwoordelijkheid om Raine veilig, zonder enige verdere uitputtingen te brengen naar de plek waar het veilig was. Veilig genoeg om haar van de trauma's te laten bekomen. Ergens deed het Nathan pijn dat zij zich niet goed voelde bij waar ze aan dacht. Voor Nathan was het wel duidelijk. Na vandaag zou hij een roedel op gaan starten, een roedel waarbij geaardheid niets uit maakte. Maar wel Neutraal centraal zou staan. Of er nu goed-neutrale of slechte-neutrale wolven waren. Het maakte Nathan niet uit. De reu rende en keek zo nu en dan eens naar de teef vanuit zijn ooghoeken. Het was een schattige teef, die hij niet meer snel zo laten gaan. Want hij voelde voor haar iets, iets wat vriendschappelijk was. Hij voelde zich nu niet meer alleen, dat was wat hij met het gevoel bedoelde. De reu vond haar op moment niet leuk, nee dat was het niet, maar het was wel dat hij de beste vrienden met haar wilde blijven. Glimlachend rende hij snel verder. Verder naar het gebied waar de zilveren gloed zou komen. Het duurde wel een paar grote minuten voor hij al richting het gebied was gekomen. Via een bos, maar ook via een de woestijn en de oase van de woestijn. Hij stopt even daar om wat te gaan drinken en probeerde met zijn poot wat water over Raine's kop te krijgen, zodat ze bij bewustzijn bleef. Al snel rende hij door, om weer bij het gebied aan te komen. Maar het duurde ook niet lang voor dat hij in de Solem's Cliff aan kwam. Een gebied dat voor het mooie gebied lag. Het was voor hem een teken dat hij er bijna was. Dat hij de teef gerust kon stellen dat het goed kwam. Een zucht verliet zijn bek, het was bijna voorbij. Bijna was hij bij het gebied. Sneller dan ooit rende hij naar het gebied. Maar waar hij niet op verdacht was, de grote verschil tussen de rotsen van de Solem's Cliff en de Crystal Cove. De reu struikelde en rolde, samen met Raine die op zijn rug lag, van de rotsen naar beneden. Toen hij stil lag, keek hij op en liep snel naar haar toe. 'Gaat het?' Vroeg hij weer bezorgd en keek haar aan. 'We zijn in het gebied, wat het mooiste gebied hier in Feralis is.' sprak hij tegen haar en likte eens over haar wang. Dat omdat hij haar liet weten dat hij er nog altijd voor haar was en bij haar bleef. 'Raine? Zeg alsjeblieft iets.' Ze had nog niet veel gezegd en Nathan werd met de seconde bezorgder. Hij probeerde haar nog eens te laten zien dat hij haar naar een goed gebied had gebracht, maar in plaats van slim te zijn, was hij weer eens de klungel die over haar heen viel. Snel stond hij weer op, terwijl hij wat blozend op stond. Niet dat ze die zou zien door zijn witte vacht. De reu keek eens om zich heen glimlachde dit was de beste plek tot nu toe. Nog eens keek hij weer naar de zee, maar daarna keek hij weer naar Raine. Wachtend op enige antwoord.

»»-------------¤-------------««


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.rocketscience.rpgboard.net
Raine
avatar

Aantal berichten : 389
Pawprints : 86
Naam : Megaaaan
Leeftijd : 21

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves.
Leeftijd: 3 years
Partner: Try to seduce me, dude

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   vr jan 06, 2012 5:33 am

Raine kon niet bevatten wat er met haar gebeurde. Alles leek in een onduidelijke waas voor haar ogen af te spelen. Het leek zelf alsof ze boven zichzelf zweefde. Ze kon haarzelf zien wegzakken en zag hoe Nathan naar haar toe rende. De uitdrukking op zijn gezicht kon ze niet zien, maar aan zijn stem kon ze horen dat hij erg bezorgd moest zijn. ”Raine?” klonk de reu paniekerig. Ze wilde hem zeggen dat hij haar niet zo mocht zien, ze voelde zich raar en zwak, maar dat ging hem niet veel aan. Ze kenden elkaar pas net, en om nu haar zwakte al naar boven te laten drijven… Nee, dat mocht niet gebeuren. Daarom knipperde het teefje druk met haar ogen om haar zicht weer een beetje zelf terug te krijgen, maar ze voelde hoe haar poten langzaam veranderden in steen. Binnen de kortste keren schoten haar ogen in paniek naar boven. Ze viel. Daarna kon ze alleen nog maar vlagen herinneren van wat er gebeurde. Een zachte vacht hield haar overeind, maar besefte al snel dat hij dit niet lang vol zou houden. Wat gestommel later, Raine liet alles maar over zich heen komen en verzette zich niet tegen deze iet wat onhandige handelingen, voelde ze dat ze óp de zachte vacht lag. Deze begon wild te bewegen en al snel voelde het teefje hoe een poot op de hare werd gelegd. Zwakjes opende ze haar ogen, maar kneep ze meteen weer dicht toen ze besefte dat ze zich nog steeds in het moeras bevonden. Ze piepte voorzichtig bij elke beweging die onder haar werden gemaakt. Wat werd er toch allemaal met haar gedaan? Vreemd genoeg was ze niet bang. Niet bang voor waar ze mee naar toegenomen werd, in ieder geval. Het moeras deed haar nog steeds rillen. Net zoals de gedachten over haar familie die af en toe wild haar hoofd binnen kwamen stormen. Maar slap als ze zich voelde, wist ze geen uitweg om aan deze wreedheden te kunnen ontkomen. Haar oren bewogen rustig heen en weer en maakten hier en daar een uitschieter wanneer er een plots geluid klonk. Het leek wel bijna rustgevend, hier op deze hobbelende vacht. Het gehobbel was ritmischer geworden en in de verte kon Raine water horen stromen. Dit leidden haar gedachten af van de dingen waar ze niet aan wilde denken, en zorgde ervoor dat er weer ruimte werd gemaakt voor het échte denkwerk, het deel waarin ze weer zou kunnen zorgen voor een rustige ademhaling en om het gevoel in haar ondertussen gevoelloze poten weer terug te krijgen. Een klein glimlachje trok rond haar lippen. Ja, ze was best tevreden over hoe ze hier lag. Ze waagde het om één oog te openen, en zag dat het landschap drastisch was veranderd. Geen mossige bomen meer, geen gevaarlijke modderpoelen die in de weg lagen, geen smerige kikkers en irritante vliegjes meer te bekennen.
Plots hoorde Raine een verschrikt kreetje onder zich, en binnen de kortste keren werd ze van de vacht af gerukt. Ze had de stem herkent als die van Nathan, hij had haar dus meegenomen naar de veiligheid. Met een ‘oemfh’ werd ze op de grond gesmeten en rolde ze een paar keer op harde dingen. Ze kneep haar ogen stijf dicht en probeerde het rollen te stoppen. Ondertussen hoorde ze dat ze niet de enige was die viel. Het gestommel van Nathan was vlak achter haar te horen. En toen was het ineens stil. Raine durfde zich niet te bewegen en bleef ineengedoken op de grond liggen. ”Gaat het?” klonk plots de bezorgde stem van de reu. Het teefje antwoordde door vaag haar hoofd te schudden. Ze wist dat hij hier niet veel wijzer van zou worden, maar hij leek al weer aan andere dingen te denken. ”We zijn in het gebied, wat het mooiste gebied hier in Feralis is.” Ze voelde hoe een natte lap, Nathans tong, over haar wang likte. Stiekem genoot ze hier heel erg van. Ze vond het fijn dat hij zo bezorgd om haar was. Ze kenden elkaar nog maar net, maar nu al leken ze een goede band met elkaar te hebben. Een vriendschappelijke band, dat even voor de duidelijkheid. Hoewel Raine’s ouders haar op dit moment zouden hebben gepusht verder te gaan met Nathan, deed ze stram het tegenovergestelde. Ze hield zich een beetje koest en afzijdig en besliste zelf wanneer ze verder wilde gaan. Daar kwam bij dat de reu ook geen duidelijke seintjes naar haar stuurde, alles leek gewoon rustig en vriendschappelijk te gaan. ”Raine? Zeg alsjeblieft iets,” klonk het bijna wanhopig. Raine moest haar best doen geen grote grijns te laten zien. De rust in haar was weer volledig teruggekeerd, maar ze vond het wel schattig hoe Nathan zich bezorgd maakte over haar. En hoewel ze het niet graag toe wilde geven, was ze best wel verzot op aandacht. Toen hij per ongeluk opnieuw over haar heen struikelde, kon ze zichzelf niet meer in de hand houden. Ze liet een harde, schaterende lach horen en trappelde met haar poten in de lucht van blijdschap. Ze vond het geweldig hoe lief hij voor haar was en zijn klunzigheid had ook wel iets liefs. ”Man, je bent zó schattig!” riep ze uit, zonder te weten of het een sarcastische opmerking was of een feit. Het was eigenlijk beide, maar ze wilde weten hoe Nathan hierop zou reageren. Al snel klauterde Raine overeind en besefte dat ze eigenlijk niet zo’n spelletje met hem moest spelen. Een beetje rustiger als daarnet maar even goed nog met een grote glimlach op haar gezicht liep ze op hem af. Ze drukte haar snuit tegen de zijne, waarna ze voorzichtig eindigde bij zijn oor. Ze gaf hem er een korte lik over en trok daarna haar hoofd weer terug. ”Sorry van net, ik kon het niet laten me zo te laten verwennen,” zei ze. ”En bedankt dat je me daar weg hebt gehaald.” Met een kort knikje naar het oosten liet ze weten dat ze de plek nog niet vergeten was. Raine liet duidelijk horen dat ze dankbaar was. Hij had zo’n beetje haar leven gered, hoewel ze zich wel erg had aangesteld, besefte ze nu. ”Ik hoop niet dat ik een te grote last voor je was.” Eigenlijk was ze hem ook nog een uitleg verschuldigd over haar plotselinge paniekaanval, maar die liet ze nog even achterwege. Eerst wilde ze weten of Nathan er zelf wel geïnteresseerd in was, voor ze hem een heel verhaal aan zijn neus ging hangen. Raine nam nu even de tijd om het gebied, dat hij beschreef als het mooiste gebied van Feralis, beter te bekijken. Maar zijn woorden waren niet gelogen. Een groot, diep meer met kristelhelder water was de eyecatcher van deze plek. Het strandje dat er om heen lag, claimde ze meteen voor zichzelf. Ze hield van zand. Het deed haar denken aan haar verleden, haar goede, oude verleden. Met een huppelend pasje rende ze naar het strandje toe en liet zich een paar keer door het zand rollen. ”Nathan, deze plek is echt geweldig!” riep ze blij uit. ”Hoe kom je hier bij?”

»»-------------¤-------------««


Raine . Dagon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://newyorkcity.actieforum.com
Nathan
avatar

Aantal berichten : 392
Pawprints : 72
Naam : Gabri
Leeftijd : 22

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves
Leeftijd: 4,5 years
Partner: If you're the right one..

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   vr jan 06, 2012 7:07 am

Nathan lag daar, op de grond, net over de teef waarvan hij het leven had gered gevallen. Het was echt een klunzigheid die door hem heen vloeide. Waarom nu net vallen over een teef heen die je nog geen eens een dag kent. Misschien leek het zelfs wel hebberig of zelfs playerig. Zo wilde de reu niet overkomen. En zo wilde hij ook nooit worden. De reu verzonk in zijn gedachten. Alles wat hij ooit had meegemaakt borrelde weer wat op. Zijn ouders, die hem verbannen hadden. Het was een vreselijk gevoel geweest. De reu voelde zich gekwetst. 'But the show must go on.' Dacht hij zelf en zuchte eens. Ook wist hij dat het leven ook niet alleen maar uit grapjes bestonden, maar dat er ook serieus gedaan moest worden. 'Man, je bent zó schattig.' Riep Raine ineens en Nathan schrok op. De reu bleef liggen en keek voor zich uit. Uit zijn ogen was de blij heid verdwenen. Hij had een poos geleden een naam gehoord en het was een wolf die een Brits accent had. Er waren maar weinig wolven die zo'n accent hadden. Door het gepieker van de reu merkte hij niet op dat de teef op stond. Plots drukte Raine haar snuit tegen die van hem aan. Verschrikt gingen zijn ogen naar het punt waar hun snuiten elkaar raakten. Het eindigde bij zijn oor. Nathan sloot zijn ogen en genoot van het moment waarop hij de rust en de serieuse kant leek te voelen. Een natte, ruwe, lange lap, wat waarschijnlijk haar tong was, ging over de plek heen waar haar snuit eindigde tegen zijn kop. Snel opende de reu zijn ogen, terwijl de teef haar kop weg trok. De reu keek naar haar. 'Sorry van net, ik kon het niet laten me zo te laten verwennen.' Begon ze. 'Is niets.' Mompelde Nathan naar de teef. 'En bedankt dat je me daar weg hebt gehaald.' Ze gaf een kort knikje naar het oosten, waarschijnlijk om te laten zien dat ze het nog niet vergeten was wat er net gebeurd was. De reu knikte eens en liet zijn hoofd hangen om naar zijn nagels te kijken. 'Ik hoop niet dat ik een te grote last voor je was.' De reu keek eens naar de teef en het duurde dan ook even voor ze weer wat zei. Maar het was plots heel erg blij en had ze door het zand gerold. 'Nathan, deze plek is echt geweldig!' Begon ze vrolijk tegen hem. 'Hoe kom je hier bij?' Nathan keek eens naar haar en glimlachte eens wat. 'Ik kwam het tegen toen ik van het westen via het zuiden naar het oosten ging en ik kwam via deze plek binnen.' Maar zijn gedachten dwaalden naar net af. Nathan stond op en drukte zijn kop tegen die van haar aan. Het was alleen maar om te laten weten dat ze het nog niet hoefde te vertellen. Niet op dit moment, want ze was er gewoon nog niet klaar voor. Dat voelde de reu. Je kon het gewoon snel merken. Nathan bleef rustig en had zijn ogen gesloten. Opeens dwarrelden er weer woorden door zijn hoofd. 'Words travel fast. So you spend all you rime in your head. What's the point in that? Cos words never last. What you say now is not what you said. And I'm OK with that.' Heel even bewoog hij zijn hoofd tegen die van haar aan. Maar het waren maar een paar kleine bewegingen die je bijna niet voelde. 'You're keeping yourself tied up. So you won't let me down. Didn't you ever think. Just maybe.' Ging hij verder, maar fluisterde het nog steeds. 'I'll understand you. Just give me the change to. Love you more than you'll ever ever know. Even if it means I gotta let you go. With or without me. Baby you should be happy. If you're heading down another road. Don't you leave me with nowhere to go. Don't let me be the last to know, yeah. Don't let me be the last to know.' Zong hij zachtjes verder en opende even zijn ogen om te kijken wat de teef deed, maar sloot zijn ogen al weer vrij snel toen hij zijn woorden nog lang niet kwijt was. 'You take all I have. Still I pour you a half empty glass. What's the point in that? And all I ever asked. Is that you tell me when this is not enough. Cos it's real love.' Het waren maar woorden, maar toch liet hij weten dat hij een soort gevoel met haar deelde. Het was misschien raar, maar samen zouden ze er wel moeten uit komen. En een soort nieuwe start maken. Ook al had hij die al gemaakt, zij moesten samen in het leven een nieuwe start maken. 'Maybe you'll find what you really wanted. Cos what you left behind, and all your dreams are haunted. Maybe I'll move on. Or maybe I'll just stay. Either way, I hope you'll understand me. If I can't we can't be. So if you wanna go, I want you to know.' Eindigde hij de hele tekst. Voorzichtig haalde hij zijn hoofd van haar vandaan en opende zijn ogen weer. Het was gewoon een tekst die door zijn hoofd kwam. Hij bedoelde er niets mee dat op een relatie moest lijken. Nee, dat was het totaal niet. Hij wilde er gewoon wat mee zeggen dat hij voor haar klaar stond en alles wat er gebeurd was, konden ze nu beter achter wege laten en een nieuwe start zou beter zijn. 'Sorry. Het vloog door mijn hoofd en ik kon het gewoon niet laten. Neem niet alles te letterlijk. Het is juist... ik... ik wilde je gewoon laten weten dat ik er voor je ben als je me nodig hebt.' De reu zuchte op gelucht dat het eruit was terwijl ze misschien wel wat verkeerd achter de tekst kon denken. Nathan keek eens glimalchend naar de teef en gaf nog een geruststellende lik over haar kop heen en rekte zijn spieren daarna uit. De reu was eigenlijk wel behoorlijk moe na alles wat er was gebeurd. Het was gewoon de dingen die er gebeurden, fysiek en mentaal. Het vergte allebei veel energie, ongeacht wat je deed. Nathan geeuwde eens en een aantal spieren kraakten. 'Begin ik nu al oud te worden? Dacht hij in zichzelf en grinnikte eens De reu sprong wilde in het zand en draaide rondjes richting de zee. Even wat afkoeling was ook wel fijn. De reu ging kopje onder, maar kwam al weer vrij snel boven. Hij ging het water weer uit en schudde zijn vacht los. Met een drafje ging hij een eind verderop van het water af liggen. Zijn kop hield hij nog schuin om naar Raine te kijken wat ze deed. De reu sloot zijn ogen. Hij was moe, behoorlijk moe. Dat lieten zijn ogen dan ook weten door bijna dicht te vallen. En al vrij snel nam zijn bewustzijn weg en lag de reu in een diepe slaap.

[Laatste reactie van Nath in dit topic, dus topic uit voor hem]

»»-------------¤-------------««


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.rocketscience.rpgboard.net
Raine
avatar

Aantal berichten : 389
Pawprints : 86
Naam : Megaaaan
Leeftijd : 21

Karakterprofiel
Roedel: The Wanted Wolves.
Leeftijd: 3 years
Partner: Try to seduce me, dude

BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   za jan 07, 2012 6:13 am

Toen Raine haar dank voor hem uitte door Nathan een vriendschappelijk gebaar te maken met haar snuit, leek hij even te verstarren, alsof hij dit niet had zien aankomen. Het teefje vond dat dit het minste was dat ze kon doen. Eigenlijk was ze hem wel meer verschuldigd, hij was echt heel dapper geweest om haar uit dat moeras te halen. Ze glimlachte toen ze zag dat het reutje zijn ogen had gesloten. Misschien genoot hij er toch nog een beetje van? Hij leek niet echt te reageren op de excuses die ze hem aanbood. Hij zei alleen maar dat het niets was geweest en liet zijn kop een paar keer bewegen als begrijpend knikje. Maar toen Raine hem vroeg hoe hij bij dit geweldige gebied was gekomen, leek hij iets spraakzamer te zijn. "Ik kwam het tegen toen ik van het westen via het zuiden naar het oosten ging en ik kwam via deze plek binnen," legde Nathan haar uit. Natuurlijk, hoe kon je zo’n groot gebied dan ook over het oog zien? Het verbaasde Raine dat ze hier zelf nog nooit was geweest. Ze had al veel gebieden ontdekt, ze was een echte avonturier vroeger. Maar hoe ze deze plek nog nooit had gezien, bleef een raadsel. "Het is echt een heel mooie en vooral bijzondere plek," beaamde ze zachtjes. Nathan drukte zijn wang tegen die van haar, en een warm gevoel bekroop haar van binnen. Ze keek hem in zijn ogen en glimlachte lief. Plots begon hij in het Engels prachtige gedichten uit te spreken. "Words travel fast. So you spend all you rime in your head. What's the point in that? Cos words never last. What you say now is not what you said. And I'm OK with that." Met haar ogen wijd opengesperd keek ze voor zich uit, luisterend naar de klank in zijn stem. Het verbaasde haar hoe hij dit zo in elkaar kon flansen. Zou het zomaar door zijn hoofd schieten? Of had hij al de hele dag erover gedaan om dit te verzinnen. Net toen ze van plan was geweest om al die vragen te stellen, dwarrelde er meer woorden uit zijn mond. "You're keeping yourself tied up. So you won't let me down. Didn't you ever think. Just maybe." De woorden dwarelden zacht en fluisterend door hun omgeving. Ze kon een zoete klank ontdekken in zijn stem. Raine draaide haar kop om naar de reu, en keek naar hem. Zijn ogen waren gesloten, het leek alsof hij diep in slaap was. Nathan leek zo zoet, zo liefdevol in deze positie. "I'll understand you. Just give me the change to. Love you more than you'll ever ever know. Even if it means I gotta let you go. With or without me. Baby you should be happy. If you're heading down another road. Don't you leave me with nowhere to go. Don't let me be the last to know, yeah. Don't let me be the last to know." Kwam er toen nog achteraan. Raine glimlachte om de zoete woorden van de reu. Het klonk lief. Raine besefte dat er nog nooit iemand zo lief tegen haar gepraat had als Nathan. Ze zag dat de reu een enkele seconde zijn ogen opende en keek wat ze deed. Raine keek hem lief glimlachend aan. Haar ogen twinkelde en ze voelde zich op het moment echt gelukkig. Toen sloot de reu zijn ogen weer en de overvloed aan woorden ging verder. "You take all I have. Still I pour you a half empty glass. What's the point in that? And all I ever asked. Is that you tell me when this is not enough. Cos it's real love." Raine schrok even op en keek Nathan verschrikt aan. Verklaarde hij nou de liefde aan haar? Raine schudde even met haar kop. Ze had het vast verkeerd begrepen. Nathan was aardig, maar voor dat was hij niet in staat. "Maybe you'll find what you really wanted. Cos what you left behind, and all your dreams are haunted. Maybe I'll move on. Or maybe I'll just stay. Either way, I hope you'll understand me. If I can't we can't be. So if you wanna go, I want you to know." Nathan sloot zijn woorden af en opende zijn ogen. Een tikkeltje verbaasd keek ze naar de reu. "Sorry. Het vloog door mijn hoofd en ik kon het gewoon niet laten. Neem niet alles te letterlijk. Het is juist... ik... ik wilde je gewoon laten weten dat ik er voor je ben als je me nodig hebt," zei hij. Blijkbaar had hij haar blik begrepen. Raine toverde een glimlach op haar snoet en keek hem zoet aan. "Het geeft niet, het was lief. Trouwens, ik ben blij dat je er voor me bent wanneer ik je nodig hebt. Ik kan op je vertrouwen," zei ze tegen hem. Nathan gaf haar een liefhebbende lik over haar kop en rekte zich uit. "Hoe kom je daar op, ik bedoel die teksten? Verzin je ze zomaar, of doe je er uren over om ze te bedenken?" Vroeg ze op haar beurt nog. Antwoord op haar vraag kreeg ze niet. Nathan stond op en sprintte naar de zee. Raine volgde hem. Op haar gemak liet ze zich vallen op het ruwe zand. Ja. Ze wist het zeker. Ze had er een vriend bij.

»»-------------¤-------------««


Raine . Dagon
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://newyorkcity.actieforum.com
Gesponsorde inhoud



BerichtOnderwerp: Re: When all the mud is just becoming too much... ~   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

When all the mud is just becoming too much... ~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Feralis :: East :: Blackthorn Marshlands-